Pępek świata

I ja mam swój pępek świata,

Stwórca mi go nie poskąpił.

Miejsce z którego nie wyrosłem,

lecz w którym żyć mi przyszło.

Pośród pól porośniętych trawą, rzeki i lasów kilku.

Pośród domów, mostów i ulic, z ich gwarem dnia

i cichością nocy, przerywaną jedynie sennym szczekaniem w oddali.

Gwiazdy bez liku i księżyc pyzaty z wysoka - cieszą me serce i oko.

Pośród ludzi, tych których znam dobrze i tych nieznajomych.

Mijam ich co dzień, dla nich się spalam i zeń czerpię siły.

Razem idziemy przecież przez życie i spocząć nam razem pisanym jest może.

Czym zasłużyłem na szczęścia tak wiele?

Czy będzie kiedyś na to odpowiedź?

PG

Jesteś tutaj: Strona Główna Kącik Poezji Pępek świata