Słońce w Starożytności

Śpią już Ci,

którzy ongiś władali

światem ludzi i zwierząt.

Śpią snem wiecznym

tu, na tej Ziemi Ci,

którzy kiedyś bogami się mieli.

 

Jakże świat

miał ich w czci,

tych, którzy jeno inni byli.

Jakże zachwyt wzbudzali

tym, że władzą, zaszczytem się

w innych ludziach cieszyli.

 

A teraz co ?

Prochem wiecznym są

Ci wielcy, teraz mali

jak pył drobny na ziemi.

Ich ciała,

kiedyś szlachetne,

w ziemię wrosły,

kości zostawiając

gdzieniegdzie tylko.

I tylko pamięć

pozostaje po nich,

czasem dłuższa,

czasem tylko krótka.

Dobrze,

gdy to pamięć u Boga,

gdy w szczęśliwość

pamięć się zmieni.

Karol Tomczyński

Jesteś tutaj: Strona Główna Kącik Poezji Słońce w Starożytności